Amalan pengajaran terbaik tatabahasa dalam kalangan guru bahasa melayu di sekolah rendah

Kajian ini bertujuan untuk meneroka amalan pengajaran guru dalam pengajaran dan pemudahcaraan (PdPc) tatabahasa bahasa Melayu di sekolah rendah dan mengetengahkan amalan yang terbaik sebagai amalan pengajaran tatabahasa bahasa Melayu di sekolah rendah. Kajian ini menggunakan pendekatan kualitatif yang terdiri daripada dua kaedah utama. Kaedah pertama melibatkan kerja lapangan melalui pelaksanaan pemerhatian dan temu bual kepada peserta kajian. Melalui kaedah ini, seramai dua orang peserta kajian telah dipilih secara rawak. Peserta kajian yang terdiri daripada guru ini dipilih daripada dua orang guru yang mengajar di negeri Selangor. Instrumen senarai semak berstruktur digunakan semasa pelaksanaan kaedah pemerhatian dan protokol temu bual. Sebanyak sepuluh kali pemerhatian telah dilaksanakan terhadap kedua-dua peserta kajian. Selain itu, sesi protokol temu bual turut dilaksanakan. Data pemerhatian dan temu bual ini dianalisis menggunakan perisian Nvivo 12 berdasarkan tema-tema yang diperlukan. Hasil dapatan kajian menunjukkan bahawa, amalan pada peringkat prapengajaran mencapai tahap frekuansi yang paling cemerlang dalam PdPc. Kaedah kedua yang digunakan bagi memperoleh data kajian ialah kaedah Fuzzy Delphi. Seramai 15 orang panel pakar Fuzzy Delphi telah dipilih secara rawak. Instrumen soalan selidik digunakan dalam kaedah ini bagi mendapatkan kesepakatan panel pakar. Dapatan kajian ini dianalisis menggunakan perisisan Fudelo untuk melihat hasil kesepakatan pakar. Hasil analisis dapatan data menunjukkan 100% kumpulan pakar menerima kesemua elemen dalam kajian. Implikasi kajian ini menunjukkan bahawa amalan pengajaran terbaik yang perlu dilaksanakan oleh guru dalam PdPc ialah guru seharusnya mempunyai pengetahuan sedia ada, merancang pengajaran dan pembelajaran, mempamerkan kualiti dalam pengajaran, mematuhi masa pengajaran dan menilai hasil pengajaran tatabahasa tersebut.